JoomlaWatch 1.2.12 - Joomla Monitor and Live Stats by Matej Koval
Start HERB ŚWINKA
Herb Zmysłowskich
Świnka - z forum PDF Drukuj Email
czwartek, 08 marca 2012 07:36

 

Tym razem tekst dot. Herbu Świnka z Forum Ancestry.com

 


Translated from a German book on Polish aristocracy: The Polish aristocracy, its coats of arms, its families, genealogy, heraldry and history.

Swinka. In red field black, to the left turned heading boar, whose lower jaw, from which two teeth, is entered by a right hand, covers of them in addition due, blue-dressed lever the outline of the pig heading and in the lower elbow upward bends themselves; Helmet decoration: a blue-dressed virgin with resolved hair, the levers into the pages, growing up to the knee, supported.

At the Castle of the duke Boleslaw IV, there was a high-standing knight in the duke?s favor, who possessed much virtue, and who fell in love with Judyta, either the dukes sister or daughter though probably the daughter of a count von Meissen. The knight divided this passion and dared not think of the possibility of marriage. The duke, who knew this inclination, joked occasionally, and teased him more frequently because of this secret, in order to suggest by this joke the impossibility of such a union. The knight did not have a hope. As on a yard hunt in the forests of Sieradz, placed around 1148, a pack of boars, attacked the favorite dog of the duke and attempted to kill the dog, called the duke: " who saves the dog I give everything! " Fast like lightning the knight branched on the back of the boar, like riding, stopped it with a hand on its ears, tore him with the other hand under the throat, upset then the boar, held him with the foot, took his sword and took off its head with a blow. The duke gave Judyta and this coat of arms, who were called according to the coat of arms Swinka (of Swina, the boar), to it the virgin in the helmet decoration is of the princess to remind everyone of the event. Those descended who bear this coat of arms:Boguslawski, Bratkowski, Cholawski, Czacki, Czajewski, Danewicz, Dewknetowicz, Dziwosz, Gawronski, Grzebski, lkierat, lead the same Kaczkowski, Kakanowski, Kakawski, Kaniewski, Krzyianowski, Maczynski, Michelsdorf, Piotrowski, Porkus, Robaczynski, Roszkowski, Semislowski, Stwolinski, Swinka, Tomislawski, Zajaczek, Zajaczkowski, Zielinski, Zmyslowski, Zwyslowski

Translated from Spanish from an article written by a Professor Zielinski (if you search "Blazon", you should come up with the article...also included are coats of arms for the family).
Blazon of Weapons (?Coat of Arms?) of the Robaczynski Family (Swinka Clan) is embodied by a shield with a sculptured head of wild boar, in the base a right arm blue dress of celestial opening the mouth of the animal. The red shield, also known as sips, would in general, set the clan in the nobility. It denotes validity and magnanimity. The enamel is associated with the valiant and the intrepid, and compelled its carriers to fight any type of injustice. The arm means diligence, the wild boar, extreme courage and force. The timbre, or upper part of the blazon, is represented by a woman with untied hair, and symbolizes the freedom and the sense of justice and humanity. A clan must be truly worthy to exhibit this on the blazon of weapons. 
The blazon of the Swinka Clan was very known and popular in the early history of the Poland. The clan descended from Jakób (?Swinka?), archbishop of Gniezno, a strong supporter and close political ally of king Wladyslaw Lokietek, who reigned between years 1303 -1333. Jakób was instrumental in bringing forward the eventual unification of Poland.
The first register regarding the Swinka blazon appeared in the year 1352, that being the oldest document of court. The related blazon appeared in the year 1405 in a tomb of the church of Jakób in Sandomierz. In Poland, one can find the blazon in the regions of Kalisz, Cracóvia, Poznan, Sieradz. 
The Swinka Clan (century XIV) is comprised of 32 families decending from Jakób, one of which is the Robaczynski Family, as the blazon and the relation of the last names below.

ANCIENT BLAZON OF CLAN SWINKA 
Relation of the last names that were part of the Swinka Clan: Bogulawski, Bratkowski, Cholawski , Czacki, Chajewski, Danewicz, Dewknotowicz, Dziwosz, Gawronski, Grzebski, Ikierat, Kaczkowski, Kakanowski, Kakawski, Kaniewski, Krzyzanowski, Maczynski, Michelsdorf, Piotrowski, Porkus, Robaczynski, Roszkowski, Semislowski, Strzycki, Stwolinski, Swinka, Tomislawski, Zajaczek, Zajaczkowski, Zielinski, Zmyslowski and Zwyslowski. 
The blazon of the Swinka Clan, according to legend, originated from a Roman-circus event (as opposed to a slave-gladiador event). In the arena, a woman-amazon imprisoned warrior was placed to battle for her life. To face her, a fierce wild boar was untied, which, after a confrontation with it, the boar is killed and forms the basis for the shield. Legend has it that this victorious warlike amazon is, therefore, of Roman origin and begins the clan. Although unknown, she is it?s heroine. 
According to legend, the wild boar is a very old animal, portraied in the coarse rupestres drawings of the men of the caves, has its origin in the north of Africa and southwest of Asia. In remote times it migrou for the Europe, where if it spread for diverse regions. In America it is not catalogued in the native fauna; therefore an exotic animal is considered. The excellency of its meat, its transport, ferocidade and bravery had made of wild boar one of the most coveted hunting trophies, since the Average Age. An important feature of the wild boar was always its capacity of adaptation to the diverse regions for where it migrated. It possesss nocturnal habits and its tusks very sharpened. It does not attack human beings unless if it feels threatened. The wild boars, in the adult phase, arrive at a meter of height and two of size, weighing of 150 the 280 kg (the males). Its longevity is of 20 years and its hard gestation approximately 121 days, with six hatches creates, in average. 
The legend of the boar locks up a symbology of the Swinka clan: combativeness and force; the battle of good against evil. Also, the wild boar in the symbology escandinava represents straightness and freedom.

 
Opatówek PDF Drukuj Email
czwartek, 01 marca 2012 14:30

 

Opatówek (łac. Opatovecum, Opatovia) – wieś w Kaliskiem, na Wysoczyźnie Kaliskiej, nad Cienią, w zespole miejskim Kalisza, w województwie wielkopolskim, w powiecie kaliskim, siedziba gminy Opatówek; do 1870 miasto; przedsiębiorstwa produkcyjne; muzeum (1981).


Początki Opatówka związane są z chrystianizacją Wielkopolski w okresie kształtowania się państwa polskiego. Sprowadzane wówczas zakony otrzymywały kilka lub nawet kilkanaście wsi jako uposażenie. Prawdopodobnie Opatówek wymieniany jest wówczas jako Opatovia, Opatów, lub Opatowo. W 1246 jest już własnością archidiecezji gnieźnieńskiej. Na przełomie XIII i XIV wieku Opatówek był kilkakrotnie niszczony. Najpierw podczas najazdów szlachty na dobra arcybiskupie, a następnie przez Litwinów (1304) i Krzyżaków (1331).

W drugiej połowie XIV wieku dzięki staraniom arcybiskupa gnieźnieńskiego Jarosława Bogorii-Skotnickiego Opatówek uzyskał potwierdzenie praw miejskich, nabytych prawdopodobnie w 1 połowie tegoż stulecia. Mimo ich uzyskania, przez długi okres należał do miast bardzo małych. W 1579 miasto opłacało podatek "od dwu rzemieślników i ośmiu komorników". W 1775 Opatówek liczył 80 "dymów".

Po II rozbiorze Polski Opatówek znalazł się w departamencie kaliskim Prus Południowych, a następnie w departamencie kaliskim Księstwa Warszawskiego. W 1807 stał się własnością gen. Józefa Zajączka. Dochód z nadanego Zajączkowi klucza opatóweckiego w samym tylko 1807 wyniósł 81 081 złp.

 

 


Generał Józef Zajączek posiadał herb "Świnka". Jest on zamieszczony w dwóch miejscach w Opatówku: na ścianie "Cukierni" i nad sarkofagiem gen. Zajączka w kaplicy św. Anny w kościele parafialnym w Opatówku.

 

 

OPA TÓ WEK - neogotycka „cukiernia" wzniesiona przez gen. Zajączka na pocz. XIX w

 

Herb ten jest niesłusznie uznawany przez niektórych opatowian za herb Opatówka


kościół parafialny pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa z 1910 r. (proj. Konstanty Wojciechowski).


Początek XIX wieku to okres rozwoju Opatówka. W 1810 Zajączek przebudował dawny pałac prymasowski na styl renesansowy oraz odnowił otaczający go park.


Zabytki

fabryka Adolfa Fiedlera w Opatówku

most żelazny w Opatówku, wzniesiony w 1824, najstarszy most żeliwny w Polsce

neogotycki kościół przebudowany w latach 1906–12

pozostałości po dawnym folwarku: oficyna, mur ogrodzeniowy i brama, „cukiernia", brama do parku, spichlerz, 2 stodoły, ośmiorak i dwanaściorak (domy robotników folwarcznych)

 

Ludzie związani z Opatówkiem

Agaton Giller

Stefan Giller

gen. Józef Zajączek, właściciel dóbr w latach 1807-1826

Aleksandra Zajączkowa

Władysław Pilars de Pilar

abp Jarosław Bogoria-Skotnicki, arcybiskup gnieźnieński

 

 

Rysunki: WŁADYSŁAW KOŚCIELNIAK wydane w teczce GMINA OPATÓ WEK W RYSUNKACH


 
Herb - Czacki PDF Drukuj Email
środa, 22 lutego 2012 13:18

Oto wizerunek Herbu Świnka zaprezentowany w publikacji z 1740 r. 

Herb należy do Michała Czackiego

 

herb Czackiego

 

Tytuł: Expectatio Poloniae dignitas trabeata Illustrissimi & Excellentissimi D. D. Michaelis de Czac Czacki, Castellani Vołhyniae Ad Solennem Ejus Metropolis, suaeque simul Curulis ingressum; Publica omnium satisfactione, applausu, Laetitia; Absoluta, ineunte Triumphorum Societatem obligato Mecaenatis amplissimi gratiis, Collegio Luceoriensi Societatis Jesu. Anno Expectatae Salutis.

Poprawiony: piątek, 24 lutego 2012 07:30
 
Herb - Kórnik PDF Drukuj Email
środa, 22 lutego 2012 07:32

Od Leszka Zmysłowskiego otrzymałem zdjęcia z pobytu w Kórniku, jak wiadomo śliczny odrestaurowany zamek ale co najważniejsze jest w nim herb Świnka.

 

 

 

Swinka - Kornik-

 

"Na wschód od Czarnej Sali w zamku kórnickim mieści się Sala Jadalna zwana także Herbową. Główną ozdobą tego pomieszczenia jest kasetowy strop mieszczący w 71 skrzynkach tarcze z herbami XV-wiecznego rycerstwa polskiego - określanymi kiedyś nieprawidłowo herbami rycerzy walczących pod Grunwaldem"

 

Swinka - Kornik

 

Tarcze z herbami XV w. rycerstwa polskiego – głównie rodów małopolskich.

Za wzór właścicielowi i autorowi ostatniej przebudowy zamku Tytusowi Działyńskiemu posłużył rękopis zatytułowany Insignia seu Clenodia regis et Regni Poloniae (Znaki, czyli herby króla i Królestwa Polskiego), którego autorstwo przypisuje się Janowi Długoszowi.

Zbiór herbów wydany został przez Bibliotekę Kórnicką Polskiej Akademii Nauk w 1988 w formie 72 broszur.

Oczywiście z Leszkiem dysponujemy taką broszurką z herbem Świnka.

 

Swinka - Kornik--

Poprawiony: piątek, 24 lutego 2012 07:30
 
Herbowni - Herbu Świnka PDF Drukuj Email
środa, 10 listopada 2010 10:53

HERBOWNI

 

Osoby wymienione w herbarzu Zbigniewa Leszczyca z 1908 roku wydanego we Lwowie:

 

i herb wydrukowany w herbarzu Leszczyca:

 

 

 

Chyba najbardziej znany i najstarszy herbu świnka to Jakub Świnka:

 

Jakub Świnka (Jakob Zwinka) - herbu Świnka (ur. ? – zm. 4 marca 1314), arcybiskup gnieźnieński w latach 1283-1314. Bliski współpracownik Przemysła II Wielkopolskiego i Władysława Łokietka, jeden z wybitniejszych polityków średniowiecznej Polski, zwolennik zjednoczenia państwowego.

Pochodzenie i droga na tron arcybiskupi

O początkach kariery Jakuba Świnki nie wiemy nic. Także pochodzenie arcybiskupa jest dość tajemnicze. Możliwe jest pochodzenie jego antenatów bądź ze Śląska (być może obszary kasztelanii Świny), bądź z obszarów Kujaw, ziemi łęczyckiej i sieradzkiej. Próba pogodzenia tych dwóch opcji doprowadziła do powstania jeszcze jednej możliwości: „rodzina Jakuba Świnki pochodziła ze Śląska, jednak na przełomie XIII i XIV w. była już (...) zakorzeniona (przynajmniej od dwóch pokoleń) w ziemi sieradzkiej”. Rodzice Jakuba nie są znani, a rodowcy do znaczenia dochodzą dopiero za jego rządów (brat Sułek zmarły przed 1299 r. nie piastuje żadnych godności, zaś stryj Jan poświadczony jest od 1286 r. na niezbyt eksponowanym stanowisku kasztelana spicymierskiego), choć prawdziwą karierę zrobili dopiero na początku XIV w. i to nie w Wielkopolsce, a należących do Władysława Łokietka Kujawach. Po raz pierwszy Jakub Świnka pojawia się jako kantor kapituły gnieźnieńskiej w latach siedemdziesiątych XIII w. Z wiadomości tej możemy wnioskować o posiadaniu przez Jakuba głębszego wykształcenia najpewniej prawniczego o czym może świadczyć jego późniejsza działalność synodialna. Na stanowisku kantora musiał oddać książętom wielkopolskim Przemysłowi II i Bolesławowi Pobożnemu niemałe usługi skoro według dokumentu z 8 stycznia 1284 r. otrzymał nagrodę w postaci majętnej wsi Polanowa.

 

Poprawiony: środa, 10 listopada 2010 11:50
 
<< pierwsza < poprzednia 1 2 następna > ostatnia >>

Strona 1 z 2